KRYEFAQJA » LAJME » Dhimbje dhe shpresë në “Dëgjesën e Parë Prindërore për Autizmin”

Dhimbje dhe shpresë në “Dëgjesën e Parë Prindërore për Autizmin”

Për herë të parë nënat dhe baballarët e fëmijëve me autizëm, mbajnë dëgjësën prindërore për vëshirësitë dhe pengesat që po përjetojnë me fëmijët e tyre.

Blerina Lajaj Shehu, nëna e Mishelit 14 vjeç, autore e librit të parë të një nëne shqiptare për djalin e saj me autizëm, e sheh mbështetjen nga shteti privuese. “Të gjitha ato lot, ato dhimbje, ato sharje, i kalova në dy ndjenja të vetme, dashuri dhe përkushtim, me djalin, për djalin” thotë ajo. “Ne nënat e fëmijëve me autizëm duhet tu gëzohemi edhe gjërave më të vogla. Edhe një buzëqeshjeje, edhe një përqafimi. Im bir sot është 14 vjeç. A e dini se para dy vitesh unë kam dëgjuar zërin e tij të më thotë “Mama”, për herë të parë në moshën 12 vjeç?” thotë Blerina. Ajo vazhdon më tej të tregojë vështirësitë e saj. “Besoj, edhe ju si unë merrni nga shteti një lloj ndihme, për paaftësi dhe për kujdestari. Nuk i kalon 20 mijë lekët, ose në të vjetra, 200 mijë lek të vjetër. Më thoni çfarë mund të bëj unë me 200 mijë lekë të vjetra? Unë kam 6 vite që paguaj mësuesen ndihmëse të djalit tim që e çoj në shkollë. Do ta paguaj sepse unë e di që fëmija im nuk mundet të qëndrojë më vehte. Çfarë të bëj më parë? ” pyet Blerina. “Sa kërkon ai djalë nga unë!” thotë plot dhimbje ajo.

Blerina është vetë mësuese. “Është një gjë mirë të përmend faktin se në shkollat tona u rrit numri i mësuesve ndihmës, por për mua është e papërfillshme, sepse e dimë që secili nga fëmijët tanë ka nevojë të ketë nga një muësues ndihmës mbi kokë” thotë Blerina Lajaj Shehu, nëna e Mishelit 14 vjeç.

Brixhilda Muça është nëna e Muenisit, i cili përveç diagnozës së autizmit është përballur edhe me diagnoza të tjera të rënda, diagonza që sfidojnë edhe trupin e një të rrituri. Por falë përpjekeve nga njëri spital në tjetrin, sot ja ka dalë të kenë një djalë plot pasion për artin e pikturës, ku edhe ndjesitë dhe nevojat në këtë jetë i shpreh përmes figurave dhe ngjyrave. “Sot dhimbjet e mia i kam kthyer në kauzë, sepse unë mendoj se lufta në mënyrë të organizuar nga vetë ne prindërit për të fituar të drejtat është parësore. Nuk duhet vetëm të presim se çfarë bëjnë të tjerët, por ne vetë duhet të jemi të parët që marrin nismën. Ju pushtetarë dëgjojeni zërin e nënës! Merrni në konsideratë nevojat dhe kërkesat tona për mbështetje në terapi, financim, shëndetësi. Nesër nuk i dihet! Autizmi nuk zgjedh!” bën thirrje Brixhilda.

Bukurie Buci, nëna e Elsonit ka patur një jetë të vështire dhe me fatkeqësi familjare, por kurrë nuk e humbi forcën, kurajon dhe durimin të merrej çdo ditë me të birin, i cili falë terapisë ja ka dalë të ketë sot sjellje të qëndrueshme. “Termin Autizëm nuk e kisha dëgjuar më parë, por t’ju them të drejtën mjekët më thanë se djali yt ka autizëm, e kam shënuar këtë fjalë në dorë për ta mbajtur mend dhe për të pyetur se çfarë ishte. Mjekët më thanë se është çregullim mendor i përhershëm që kërkon terapi të vashdueshme. Ishte traumë e madhe!” tregon Bukuri. Por dhimbja e saj duket se nuk ka fund. Ajo ka humbur bashkëshortin kur djali i saj Elsoni ishte dy vjeç. “Sot ju them se nuk kam qarrë kurrë përpara djalit. Nuk jam treguar e dobët përpara tij, sepse këta fëmijë ndjejnë çdo gjë, edhe dhimbjen , edhe lotin vijnë e ta fshijnë, edhe gëzimin vijnë e ta përqafojnë” tregon Bukuria historinë e saj.

Denada Çapi është nëna e Emilisë. Ajo është nga Durrësi dhe çrregullimi i autizmit të së bijës jo vetëm që nuk e gjunjëzoi kurrë, por përkundrazi i dha forcë të marrë edhe një vendim tjetër të rëndësishëm, atë të sjelljes në jetë të dy binjakëve të tjerë. Për të sfiduar autizmin ajo i solli binjakët djem në jetë, në datën 2 Prill, Ditën Ndërkombëtare të Autizimit. “Unë kam një vajzë të cilën sot e kam marrë aty me vehte dhe përveç sfidës që duhet të përballojë përditë me Emilinë, vajzën time, duhet të merrem edhe me fëmijët e tjerë” thotë Denada Çapi. “Çdo ditë në mënyrën time edukoj vazjën se si të jetë njeri, çdo ditë e edukoj, sepse e di se një ditë kur unë të mos jem më, prindërit e Emilit të mos jenë më, do jetë dikush tjetër që do të kujdeset për të dhe nuk ka ditë, natë, që unë të mos i lutem zotit dhe them: Nga këta tre fëmijët e tjerë, njëri do të dalë shpirtmadh, apo i hajrit siç themi ne shqiptarët” shpreson Denada Çapi.

Në dëgjesë ishte edhe Edmond Tupe, i konsideruar si njeriu “institucion” për Autizmin. Profesor Tupe thotë se qëndrimi i tij ndaj autizmit ka evolur tashmë. “Qëndrimi im ndaj Autizmit të tim biri ka evoluar, që nga libri i parë, e sidomos që nga libri im i dytë me realizëm. Prindër unë ju them, mos u shkurajoni, mos u ligështoni! Misioni juaj është që sa të jeni gjallë ta bëni të lumtur këtë fëmijë. Nëse ju do ta keni mëndjen gjithë kohës tek pyetja se çfarë do të bëhet pas vdekjes time gjate gjithë kohës, ju do të shkurtoni ditët tuaja, edhe kjo do ti bie në kurrzi fëmijës tuaj” këshillon Profesor Tupe.

“Kujdesuni për shëndetin!” ishte një tjetër këshillë e pedagogut dhe analistit të njohur Artan Hoxha. “Nga 5 cigare në ditë, nuk pi më asnjë! Nga dy gota verë në ditë, tani pi vetëm në fundjavë. Kam një rregjim ushqimor të caktuar. Kam shumë kujdes. Harxhoj 1 orë e gjysëm çdo ditë në mënyrë që të jetoj sa më gjatë, e ti qëndroj sa më pranë tim biri, sime shoqeje, juve” tha zoti Hoxha në “Dëgjesën e Parë Prindërore për Autizmin”.

Sicred